Hanna, leuk dat je er bent. Jij kleedt ontzettend veel bekende Nederlanders: Eva Jinek, Carlo Boszhard, Gerard Joling, de NOS'ers. En je kleedt ook mij. Heb jij niet dat je over straat loopt en denkt: dit kan echt niet, of dat zou ik nooit doen?
Soms wel natuurlijk; het hangt een beetje van mijn bui af. Maar in mijn directe vriendenkring vind ik het eigenlijk onbelangrijk. Ik heb mijn vrienden om wie ze zijn en niet om hoe ze eruitzien.
“Onder druk staan betekent dat je voelt dat je iets goeds moet doen en dat het serieus is. In bepaalde mate heb ik die druk ook nodig om heel goed te presteren.”
Gelukkig maar, dat zou heel vermoeiend zijn. De podcast heet Onder Druk. Wat betekent onder druk staan eigenlijk voor jou?
Onder druk staan betekent dat je voelt dat je iets goeds moet doen en dat het serieus is. In bepaalde mate heb ik die druk ook nodig om heel goed te presteren. Ik denk dat gezonde druk alleen maar goed is voor mensen. De een kan er misschien wat beter mee omgaan dan de ander, daar kan ik niet over oordelen, maar voor mij hoort het er gewoon bij.
Het maakt je wat scherper. Jij bent de stylist van de sterren; dat vind ik zo'n mooie titel. Ik denk dat ik die ook ga gebruiken.
Daar moet ik altijd om lachen, dan denk ik: oh mijn god.
Wat is nou het grootste misverstand over wat mensen denken dat jij doet en wat je daadwerkelijk doet?
Ik hoor vaak dat mensen denken dat ik mijn eigen stijl opdring. Een veelgestelde vraag aan mij is: 'Je bent stylist, wat is dan jouw stijl?'
Je signature.
Wat is mijn signature? Ik kleed de NOS en heb De Toppers en Gerard Joling gedaan. Professioneel gezien heb ik eigenlijk geen eigen stijl; ik kies een stijl die bij de mensen past. Dat is een heel ander uitgangspunt dan wanneer je bijvoorbeeld modestylist bent, waarbij de mode belangrijker is. Ik kleed ook weleens niet-sterren, zoals zakenvrienden die mij bellen. Dat zijn in hun branche misschien sterren, maar ze zijn niet algemeen bekend.
Ook verfrissend, normale mensen. Je hebt weleens gezegd dat je poppen kunt aankleden, maar mensen niet. Je doet het echt samen. Hoe gaat dat in zijn werk?
Wanneer iemand aangeeft behoefte te hebben aan een stylist, kunnen ze me bellen. Soms komt de aanvraag van de persoon zelf, soms vanuit een productie. Mijn eerste stap is onderzoek doen. Ik maak een plaatje van wie ik ga kleden en waarvoor. Ik kijk hoe diegene er voorheen uitzag en maak een schets. Vervolgens ga ik het gesprek aan om te kijken of er een basis van vertrouwen is en of ik iemand begrijp. Ik moet uitzoeken wat voor iemand belangrijk is. Soms heeft iemand simpelweg geen tijd, maar wel een goede smaak. Televisiestyling is echt iets anders dan dagelijkse styling; het moet net wat extra's hebben. Ik probeer dit uit te zoeken door vragen te stellen over wat iemand mooi vindt en waar diegene zich comfortabel bij voelt. Op basis daarvan kom ik met voorstellen.
Hun input is dus eigenlijk de basis.
Dat is inderdaad de basis. Ik kleed geen etalagepop, want die heeft geen mening. Een pop is maatvast, maar mensen moeten kunnen bewegen. Ik kan wel mooie outfits bedenken, maar als iemand verslag moet doen in een oorlogsgebied, gelden er andere wetten waaraan de kleding moet voldoen.
Daar denk je normaal gesproken niet over na. Je denkt dat het mooi moet zijn en dat het bij iemand moet passen, maar als iemand naar een oorlogsgebied gaat of meedoet aan een danswedstrijd, is dat heel anders.
Dat klopt. Ik kleed veel uitgesproken persoonlijkheden. In het verleden deed ik meer commercials of talentenshows, waarbij er een format-gedachte achter zit. De mening van de persoon blijft belangrijk, want diegene moet zich prettig voelen en in zijn kracht worden gezet. Maar je hebt ook te maken met praktische zaken, zoals een oorlogsgebied of de context van het beeld. Het is belangrijk om dat allemaal mee te nemen.
Ik kan me voorstellen dat het een uitdaging is als Gerard Joling in een verenpak uit een hoge hoed moet komen bij De Toppers.
Dat moet heel uitbundig zijn. Op een podium in de Arena voor 60.000 mensen mag alles veel meer uitvergroot zijn. Op televisie komt iemand echter heel dichtbij, dus dat moet in verhouding zijn. Als Gerard Joling met een enorme verentooi achter een desk zou zitten – wat hij overigens wel eens gedaan heeft – komt hij daar als een van de weinigen mee weg. Daar moet je op letten; een subtiel steentje valt op zo'n groot podium helemaal weg. Je moet met veel grover geweld aan de slag met grote stenen en kwasten.
Maar dat is juist de uitdaging en dat is leuk.
“Ik was bang dat mensen zouden denken: 'Wie denkt ze wel dat ze is, dat moedertje uit 't Gooi?'”
Dat is de uitdaging natuurlijk.
Het is een heel andere setting. Juist die afwisseling maakt het uniek dat ik daaraan mag meewerken en dit mag realiseren.
Je had het over de basis van vertrouwen die er moet zijn. Waar zoek je dan naar en wat is daarin belangrijk?
Ik probeer mensen in hun kracht te zetten. Ik kom niet om een setje te brengen dat al in de kast hangt. Ik voel de druk om te verbeteren. Als iemand aangeeft dat ze zich flets voelen en ik zie fletse kleuren in de kast, dan moet ik betere kleuren vinden. Soms vinden ze dat eng, maar dan moet ik hun vertrouwen winnen. Ik heb inmiddels veel ervaring en hanteer het motto: meten is weten. Ik kom met een groot rek aan en de uitdaging is om ook dingen buiten de comfortzone te passen. Ik dwing echter niets af. Als iemand zich niet prettig voelt in een outfit, zie je dat op televisie terug; dan is er een mismatch. Ik kom eigenlijk uit de corporate wereld, waar ik commerciële, marketing- en PR-activiteiten deed.
Maar niets in de mode.
Niets in de mode, maar ik had altijd al een hang daarnaar. Ik wilde niet in een kledingwinkel werken, want dat vond ik te passief. Ik vond het wel altijd leuk om met mensen bezig te zijn en ze mooier te maken. Veel vriendinnen wilden altijd al met mij shoppen. Toen ik kinderen kreeg, besloot ik te stoppen met werken om voor hen te zorgen. Ik sprak af dat ik weer zou gaan kijken als de jongste naar de basisschool ging. Toen dat moment naderde, dacht ik: hoe ga ik dat doen? Ik had geen zin om onderaan te beginnen in mijn oude werkveld, zeker omdat het internet inmiddels was opgekomen. Ik woon in Hilversum en heb veel mensen in de media om me heen. Ineens kreeg ik een belletje van iemand die hulp zocht voor de styling van een kappershow. Ik besefte dat ik zelf moest uitspreken wat ik wilde, want het komt niet vanzelf naar je toe. Ik moest de stoute schoenen aantrekken en na die show voelde ik me als een vis in het water. Het was meteen goed; ik vond de setting en de wereld leuk. Vooral het aankleden van mensen en hen mooi maken was wat ik wilde. Ik ben het gaan rondbazuinen, ook op het schoolplein. Door het uit te spreken en bereid te zijn veel te doen, kon ik freelance meelopen. Ik heb alles meteen betaald gedaan, want van filantropisch werk schiet je niet op. Dan blijf je daarin hangen. Ik heb nog aan een opleiding gedacht, maar ik vond mezelf te oud.
Hoe oud was je?
Zesendertig.
Zesendertig, toen begon je eigenlijk met deze carrière.
Ik was vijfendertig of zesendertig. Ik dacht: ik pas niet tussen schoolmeisjes van zestien of zeventien.
Maar er zat wel een zeker zelfvertrouwen in: 'Ik ben zesendertig en ik ga dit gewoon doen.'
Ik dacht: ik kan terug naar wat ik deed, dat is veilig, maar ik wilde iets anders. Ik ben van mezelf niet zo zelfverzekerd of brutaal, maar ik wist dat ik het af en toe moest uitspreken. Ik ging niet bluffen over mijn ervaring, maar vertelde eerlijk waar ik had geassisteerd. Het werd me ook gegund. Een vriendin van mij, Marjon Keller, zei dat ze me zou bellen als ze een fotoshoot had. Een halfjaar later belde ze voor een shoot met Frizzle Sizzle in de Beau Monde. Ze had als voorwaarde gesteld dat ik de styling mocht doen. Ik moest daar onderhandelen en wilde er ook gewoon voor betaald krijgen. Ik ben haar daar erg dankbaar voor. Zo kreeg ik meer zichtbaarheid. Via een andere organisatie deed ik een shoot voor een blad van Reinout Oerlemans. Toen John de Mol een nieuwe zender en talkshow begon, heb ik gesolliciteerd als stylist.
Je hebt gewoon echt gesolliciteerd?
Ja, ik hoorde van een regisseur dat er een plekje vrij was. Ik had nog niet veel ervaring, dus ik heb mijn cv verbeterd en ben brutaal gaan opbellen voor een afspraak. Ik wilde het persoonlijk toelichten, want stapels cv's worden zo terzijde geschoven. En toen mocht ik het komen doen. Ik deed de styling voor Gordon en Froukje. De rest is geschiedenis. Zo is het gegaan. Ik dacht: als ik het niet probeer, krijg ik spijt. Ik verdiepte me in Annie M.G. Schmidt, die ook pas na haar veertigste kinderboeken ging schrijven. Dat hielp tegen mijn onzekerheid. Zij toonde lef. Natuurlijk krijg je weleens 'nee' te horen, maar ik dacht: als het mislukt, ga ik wel weer wat anders doen.
Wat stoer! Ik vind dat echt heel cool.
Ik ben gewoon iets nieuws begonnen en het is geweldig dat dat kan. Ik heb er wel heel hard voor gewerkt en me over mijn angsten en onzekerheid heen moeten zetten. En zonder te bluffen; ik kan niet doen alsof ik veel ervaring heb als ik alleen nog maar heb geassisteerd.
Wat waren jouw angsten en onzekerheden dan precies?
Ik was bang dat mensen zouden denken: 'Wie denkt ze wel dat ze is, dat moedertje uit 't Gooi?' Ik had geen modeopleiding en kwam niet uit de mediawereld. Ik had nog niets, maar ik besloot het gewoon op te bouwen. Alles wat op mijn pad kwam, deed ik voor de volle honderd procent. Dat heb ik mezelf beloofd: als het niet gaat, dan stoppen we en komt er wel weer iets anders. Op een gegeven moment bouw je vertrouwen op. Of het nu geluk of toeval is, ik heb mijn kansen gepakt. In het begin voelde het alsof ik vanaf het schoolplein en de supermarkt ineens moest invoegen op de snelweg. Je kunt je grenzen verleggen door goed na te denken en open te staan voor kansen. Die moet je pakken, vasthouden en dan doorgaan.
Mensen stylen is één ding, maar je hebt ook te maken met sterke persoonlijkheden. Is dat fijn omdat ze richting en duidelijkheid geven, of is het juist ingewikkeld?
Ik vind het fijn. Als ik naar mijn klantenkring kijk, denk ik dat het bij me past. Ik heb best wel wat mensen die 'veel' zijn. Ik vind dat leuk; ze geven energie en het is prettig om met hen te werken. Ze geven richting, maar ik word ook weleens uitgedaagd.
“Ik heb altijd het gevoel dat als ik niet lever, de hele productie mislukt.”
Wat vragen ze dan van je?
Soms vragen ze dingen op heel korte termijn. In het begin heb ik me werkelijk te pletter gewerkt, ook 's nachts, zoals bij het plakken van de strassteentjes voor Gerard.
Van die strassteentjes?
Al die teksten heb ik zelf gemaakt, dat was echt bizar.
Je kunt musea volgooien daarmee.
Ik heb weleens tegen Gerard gezegd dat hij een museum kan vullen met zijn outfits. Ik maakte overigens niet alles zelf; voor de themapakken van De Toppers werden kostuumontwerpers ingeschakeld. Ik creëer vooral mooie outfits.
Maar ik ben geen designer en ook geen kledingmaker. Als ik een broek korter moet laten maken, breng ik dat professioneel weg.
Je krijgt dus telefoontjes dat iets helemaal anders moet en dat het eigenlijk gisteren al af had moeten zijn.
Ik probeer altijd mee te denken; ik zal de laatste zijn die opgeeft. Soms zeg ik dat het niet lukt, maar in deze wereld ga je het toch gewoon doen. Dat gaat soms ten koste van mijn eigen tijd. Ik heb ook een gezin, dus ik gaf eerst de kinderen eten en ging daarna aan de slag. Met tien telefoontjes tussendoor werd me dat niet altijd in dank afgenomen. Maar ik los het altijd op, want ik heb langdurige klantrelaties.
Je voelt je verantwoordelijk.
Ik voel me verantwoordelijk. Als ik 'ja' heb gezegd, wil ik leveren. Ik heb altijd het gevoel dat als ik niet lever, de hele productie mislukt. Ik probeer het altijd zo te plannen dat het lukt.
Ik herinner me een avond bij Viaplay toen er een vlek op een hempje zat of een schoen kwijt was. Toen ik je appte, wilde je meteen langskomen om het op te lossen, hoe laat het ook was. Dat vind ik echt top.
Je bent veel bescheidener dan de persoonlijkheden die je kleedt, maar de passie is overduidelijk. Is dat misschien de klik?
Ik denk dat ik aanvoel wat ze nodig hebben. Ik begrijp het gewoon heel goed. Als ik een blauwe outfit voor je heb klaargelegd maar jij voelt je die dag absoluut niet prettig in blauw, dan wil ik dat oplossen. Als dat elke keer gebeurt, is het vertrouwen er niet meer, maar meestal begrijp ik die behoefte. De vertaalslag naar de juiste outfit is mijn taak.
Je zorgt ook vaak voor reserve-sets. Soms vraag ik me af waarom, maar het is voor het geval iemand zich op de dag zelf toch anders voelt.
Of voor het geval iemand koffie over zich heen gooit. Laatst hing er nog één setje voor iemand die zei dat ik niet hoefde te komen. Omdat ik en mijn collega's niet in de buurt waren, ben ik het toch even gaan ophangen. Uiteindelijk vond hij dat toch wel erg fijn. Daar denk ik over na.
Voel jij ook de druk waaronder de BN'er moet presteren?
Ja, ik handel daarnaar. Bij een nieuw programma is er spanning op de hele vloer. Er hangt veel af van de presentator en de kijkcijfers. Ik word daar soms in meegezogen. Ik moet mezelf dan rustig vermanen: ik kleed deze persoon al jaren en het is nog nooit misgegaan. In het begin ligt er echter op alles een vergrootglas en moet alles perfect zijn.
“Televisiestyling is echt iets anders dan dagelijkse styling; het moet net wat extra's hebben.”
Wat is dan perfect?
Elke klus moet gewoon goed gedaan worden. Perfect, eigenlijk.
Het is lastig omdat veel mensen er iets van vinden: de drager, de zenderbaas, de productie. Hoe laveer je daartussen zonder dat je alleen maar aan het uitleggen bent waarom een outfit wel of niet werkt?
Ik stel vragen: wat is de bedoeling en waar moet ik op letten? Als iemand het anders wil, vraag ik naar de reden. Moet het formeler of minder donker? Ik neem die input mee en pas de selectie daarop aan. Het is een kwestie van elkaar vinden.
Vaak weten mensen niet wat ze wél willen, alleen dat dit het niet is. Dat lijkt me het lastigst.
Dan ben ik er het liefst bij. Het plaatje op televisie bestaat uit meer dan alleen kleding; visagie, haar, licht en de achtergrond spelen een rol. Zelfs het camerastandpunt maakt verschil. Als iemand korte benen heeft en je filmt van bovenaf, vergroot je dat uit. Ik heb daar niet altijd invloed op, maar ik kan wel bespreken waarom iets niet werkt. Soms mag wit niet op televisie, terwijl het bij andere programma's wel kan. Dat is technisch, maar het gaat ook om de bereidheid van een productie om kleine aanpassingen te doen.
Je bouwt een sterke band op met je klanten. Het vertrouwen en de kleding zijn essentieel voor iemands zelfvertrouwen en rust. Zie jij dat als jouw verantwoordelijkheid?
Zolang ik de styling doe, wel. Ik heb veel vaste klanten en leef me direct in als er een nieuw programma komt. Ik moet uitkijken dat ik niet alles zelf invul, want de input van de persoon is cruciaal. Wat wil je uitstralen? Ik voel me daar heel verantwoordelijk voor.
Stylisten worden weleens therapeuten genoemd. Ervaar jij dat ook zo? Je komt letterlijk en figuurlijk heel dichtbij.
Ik bevind me echt in iemands aura. Ik beïnvloed hoe iemand overkomt. Daarom moet ik weten of iemand openheid, chic of statigheid wil uitstralen. Die vertaalslag is mijn taak. Soms moet ik mensen overtuigen om iets te proberen, en dan blijkt het precies te zijn wat ze zochten.
Je hebt mij door twee zwangerschappen heen gestyld. Ook als we elkaar even niet zagen en mijn buik flink gegroeid was, vond je altijd kleding die krachtig maakte en lekker zat. Hoe doe je dat? Je moet iemands lichaam en wensen zo goed kennen.
Ik heb dat plaatje altijd voor me, of ik nu in de winkel ben of online zoek. Een jurk op een hanger zegt niets; het gaat pas leven als iemand het aanheeft. Ik ken de verhoudingen en pas vaak zelf dingen door om de pasvorm te controleren. Sommige kleding ziet er goed uit, maar de pasvorm klopt niet. Een verkeerde taille kan een buik onnodig accentueren. Ik wil juist de mooie kanten benadrukken en de mindere kanten verdoezelen. Tijdens jouw zwangerschap hield ik daar rekening mee. Er gaat veel voorselectie aan vooraf: hoe stijlen we het af, welke schoenen horen erbij? Een mooi pak is niets zonder de juiste top.
Alles moet kloppen, tot de oorbellen aan toe. Ik heb een foto van mezelf in een strakke, bruine jurk toen ik hoogzwanger was. Achteraf gezien voelde ik me daarin heel krachtig, hoewel je op dat moment ook kwetsbaar bent.
Zwangere vrouwen hebben iets zachts over zich. Iedereen krijgt een zachtere, verzorgende kant, wat prachtig is in de uitstraling. Als je er later op terugkijkt, zie je die schoonheid pas echt. Je bent nieuw leven aan het creëren, dus je moet krachtig staan. Het is bijzonder om daar de styling voor te doen, al valt er ook veel af. Bij een beginnende zwangerschap ben ik vaak de eerste die het weet. Niemand mag het dan nog zien, wat uitdagend kan zijn. Je kiest dan vaker voor zwart of loszittende kleding om de contouren nog even te verbergen.
Het is mooi gelukt, dank daarvoor. Het was een bijzondere tijd om samen te beleven.
Dat creëert een band en vertrouwen. Als je terugkijkt, is het fijn dat je er goed uitzag.
Stel dat een klant een minirokje aan wil terwijl jij denkt dat het niet de beste look is. Ben je dan eerlijk?
Ik ga het gesprek aan: wat wil je bereiken? Is het de bedoeling dat het zo kort mogelijk is? Ik stel dan voor om de zoom wat uit te leggen of er een panty onder te dragen.
Zeg je ook weleens dat iemand iets beter niet kan doen vanwege hun figuur?
Dat vind ik moeilijk. Ik probeer het op een andere manier te zeggen; ik ben er niet om mensen te kwetsen. Soms maak ik een foto om te laten zien hoe het in beeld overkomt. We zoeken dan een minirok die net iets anders valt. Voor K3 is een heel kort rokje hartstikke leuk, maar boven een bepaalde leeftijd bereik je een jeugdige uitstraling juist door het rokje vijf centimeter langer te kiezen. Uiteindelijk mag iedereen het zelf weten, maar als we elkaar echt niet begrijpen in de styling, neem ik afscheid. Dat heb ik echter nog niet meegemaakt. Dan voeg ik immers niets toe.
Bij de NOS ging het vaak over de hakken van de vrouwelijke presentatoren. Ik kreeg berichten van fysiotherapeuten dat het slecht was, of vragen over decolletés en leer. Hoe sta jij tegenover die oordelen en stereotypen?
Ik kijk daar altijd naar. De keuze voor een hak is vrijwillig; veel mensen vinden het prachtig. Het oogt elegant en stijlvol. Als we op gympen gaan staan, vinden mensen daar ook weer wat van. Vroeger was een gymp onder een rokje op televisie 'not done', maar bij het Jeugdjournaal kan het prima. Het moet wel televisiewaardig en verzorgd blijven, niet alsof je net uit bed komt.
Wat is het verschil?
Het moet verzorgd zijn; dat verwachten mensen ook.
Ik trek me de meningen van anderen wel aan en het zet me aan het denken. Het heeft immers impact op degene die ik kleed. Je kunt nooit iedereen tevreden stellen. Hoewel een fysiotherapeut gelijk heeft over gezondheid, zijn er meer factoren die meespelen. Bij een krachtige hostfunctie van de NOS past een hak gewoon goed. We kozen wel voor merken met een goed voetbed. Je gaat immers ook geen marathon of vijf kilometer op zulke hakken lopen.
Ik deed mijn hakken vlak voor de uitzending aan en daarna meteen uit. Critici vonden dat ik daar zelf ook iets van moest vinden, maar volgens mij mogen we dat zelf bepalen.
Het is een vrije keuze. Annechien wilde in het begin geen pumps, dus zochten we naar alternatieven zoals sleehakken of laarsjes. Een gymp bij het achtuurjournaal matchte echter niet, dus dat hebben we geprobeerd en weggelaten.
Lig je wakker van die kritiek, aangezien je werk zo zichtbaar is?
Die druk voel ik altijd. Soms kom ik met een idee dat ik uiteindelijk toch niet doe omdat het risico te groot is. Je wilt niet dat Twitter losgaat omdat de kleding afleidt van de inhoud. Ik zoek de randjes op, maar soms ga ik eroverheen. Dan passen we het aan.
Normaal pas je voorafgaand aan een show, maar bij De Toppers ben je echt betrokken tijdens de show. Je helpt Gerard in en uit zijn kleding. Neemt de druk dan toe?
Live moet het gewoon goed. Ik heb De Toppers jarenlang gestyld, maar dat slokte me twee maanden per jaar volledig op. Dat paste op een gegeven moment niet meer in mijn leven. De NOS kwam op mijn pad en dat was een andere verdeling van werk. Toen Gordon uit De Toppers stapte, was het voor mij een natuurlijk moment om afstand te nemen van de styling. Ik heb toen tegen Gerard gezegd dat ik nog wel als kleedster bij hem betrokken wilde blijven. Dat doe ik nog steeds en de druk is er zeker.
Hoe ziet zo'n avond bij De Toppers eruit? Krijg je iets mee van de muziek en het feest?
Onder het podium is een hele wereld gebouwd voor dansers, technici en De Toppers. In het kleedhokje van Gerard kan hij even bijkomen. Er zijn altijd vier outfits per show. De rest hangen we op volgorde klaar. Alles moet gecheckt zijn: knopen, schoenen, compleetheid. Het hele team, van visagie tot kapster, is daar. Ik moet hem omkleden; hij kan moeilijk zonder broek het podium op. Ik ken de setlijst en weet precies wanneer hij afkomt. Bij repetities lopen we alles door, zodat ik weet wanneer ik bijvoorbeeld een cape moet ophalen. Het moet vaak heel snel.
Met hoeveel mensen ontfermen jullie je over het uiterlijk van Gerard Joling tijdens De Toppers?
Drie mensen: de kapster, de visagist en ik. Ik moet hem omkleden; hij kan moeilijk zonder broek het podium op. Ik ken de setlijst en weet precies wanneer hij afkomt. Bij repetities lopen we alles door, zodat ik weet wanneer ik bijvoorbeeld een cape moet ophalen. Het moet vaak heel snel.
Dat moet in een paar minuten gebeuren.
Soms moet het heel snel en moet iedereen even aan de kant. Ik doe een laatste check van zijn gulp en veters, want er staan camera's bij. Er is gezonde spanning, maar ik kan daar goed mee omgaan. Focus is daarbij belangrijk. Ik heb altijd noodspullen bij de hand, zoals een naald en draad.
Is er weleens iets misgegaan dat je op het laatste moment moest fixen?
Ik kan snel een knoop aannaaien. Als een veter stukgaat, is dat lastiger omdat het tijd kost. Daarom check ik alles vooraf. Voor snelle verkledingen gebruiken we soms elastieken veters en een schoenlepel.
Wat is de grootste logistieke ramp die je hebt meegemaakt? Bijvoorbeeld kleding die kwijt was of een kleur die niet klopte?
De grootste ramp is als de kleding er niet is terwijl er een heel circus is opgetuigd. Ik stop weleens in mijn straat om te checken of ik de juiste kledinghoes bij me heb, echt om zeker te zijn.
Maar is het weleens echt misgegaan?
Nee, gelukkig niet. Als iemand uit zijn broek scheurt, zorg ik voor een reserve. Ik heb weleens meegemaakt dat er koffie over een pak ging. Vlak voor de live-uitzending werd er gevraagd om een reservepak, maar voor een handgemaakt maatpak is daar vaak geen budget voor. Tien minuten voor we live gingen, gooide hij koffie over een lichtgrijs pak met zilveren steentjes. Ik heb het jasje meteen onder de kraan gehouden en met zes föhns droog gemaakt. Door de felle lichten en de steentjes was het gelukkig niet te zien in de uitzending. De volgende ochtend zag ik dat pak pas echt goed; het zat onder de vlekken. Op zo'n moment word je in een kwartier tien jaar ouder.
Je moet het gewoon oplossen. Ik heb ook weleens een jurk in een break genaaid nadat iemand was uitgescheurd.
Ik had naald en draad al klaarstaan. Het moet rustig blijven op zo'n moment. Ze is uiteindelijk weer het podium op gegaan. Het is spannend, maar op zo'n moment telt alleen de oplossing.
Het is ook leuk, je begint ook helemaal te stralen.
Natuurlijk is er stress, maar ik ben redelijk handig met naald en draad voor dit soort noodsituaties.
Je moet het gewoon fixen. Niets aan de hand. Een ronde snelle keuzes.
Een unieke outfit waar jij fan van bent maar de klant zich ongemakkelijk voelt, of een veilige outfit waar de klant tevredener mee is?
Dan kies ik voor het laatste. Ik zeg dan wel: denk er nog eens over na. Een klant wilde een jurk een keer terugbrengen, maar na twee weken was ze eraan gewend en werd het een succes. Ik kies altijd voor de veiligheid en het vertrouwen van de klant. Dat staat bovenaan. Iemand in een prachtige outfit die onzeker is, dat oogt niet goed. Dat is als een pop die er leuk uitziet, maar daar geloof ik niet in.
Ja, ik handel daarnaar. Bij een nieuw programma is er spanning op de hele vloer. Er hangt veel af van de presentator en de kijkcijfers. Ik word daar soms in meegezogen. Ik moet mezelf dan rustig vermanen: ik kleed deze persoon al jaren en het is nog nooit misgegaan. In het begin ligt er echter op alles een vergrootglas en moet alles perfect zijn.
Je voedt je klanten ook een beetje op om meer te durven. In het begin wilde ik altijd 'normaal' doen, maar nu kies ik vaker voor kleur.
Zolang jij je er maar comfortabel bij voelt.
Dat is een proces.
Het is een groeiproces. Als stylist zorg dat je dat iemand vol vertrouwen in de juiste outfit staat. Het hoeft niet altijd een tien te zijn; dat lukt niet altijd.
Soms is het beter om voor iets rustigers te gaan als er al veel gaande is.
Niet per se downsizen, maar niet elke keer in een Toppers-outfit.
Niet elke keer.
Een onbeperkt budget met een onmogelijke klant, of een krap budget met een hele leuke klant?
Een krap budget met een leuke klant; daar kom ik altijd wel uit. Ik maak vaak combinaties van luxemerken en alledaagse kleding.
Je maakt dus combinaties van luxemerken en mainstream kleding.
Ik laat me leiden door de klant. Dure merken zijn soms te bepalend. Ik vind het juist leuk om iemands eigen signatuur te laten behouden, ook met goedkopere kleding.
Een rode loper-look waar de modepers lyrisch over is maar het publiek het niet snapt, of een publiekslieveling die de modepers saai vindt?
De klant is daarin voor mij leidend.
Het maakt niet uit wat de modepers ervan vindt.
Nee. Sommige klanten houden van mode en dan klopt een gewaagde outfit, maar ik ben geen modestylist die alleen kijkt naar wat nu 'in' is. Ik vertaal mode naar iemands lichaam en functie. Het is belangrijker dat de persoon zelf straalt. Als ik een jurk leen bij een designer, is dat niet mijn verdienste. Ik pas het aan zodat het perfect bij de persoon staat. Ik kleed mensen, geen poppen.
Waarom doe je dit werk, ondanks alle druk?
Het is mijn passie. Ik vind de driehoek tussen mensen, kleding en hen krachtig maken ontzettend leuk. Je geeft mensen iets mee waardoor ze zich zelfverzekerder voelen.
Juist op het moment dat de druk voor hen heel hoog is.
Ik heb begrip voor die situatie en kan veel hebben van mensen op zo'n moment. Ik doe altijd mijn best en meestal komt er wel een oplossing.